الحق
من ديوان / اللقيطة
للشاعر / مصطفى فريد
على قد الحق الضايع بينا
فى ليل العتمة
على قد الصوت الخافت
جوه الحلق
وكسر الذمة
هيعدى من الزمن الضيق
كل المتحوش فى ضميرنا
كل المنقوش جوه آلامنا
وشفة زمنك راح تنطق
ونقول لك قلبك عاش خاين
فى الحق ضرير
كان شايف ظلم وكان بين
كان شاهد ولا عمره إتكلم
كان فاكر حق المظلوم
مش راجع من إيد الظالم
ربك قال. الحق دا راجع
ورياح الكدب أكيد راحله
وخيوط الفضة
من مطرة خوفك ياحزين
لساها فى جوف الليل والعه
مطبوعة ببطش الظالمين
وإللى وراهم قالوا آمييين
كله مسطر فى المكتوب
ونجوم الضلمة المبلولة
بعرق الشقيان
راح تنطق وتقول ع السارق
وضميرك راح يجرى يشاور
أنا كنت معاهم
أنا شاهد
هتلاقي شهادتك حيرانه
فى بحور الخوف
هتلاقي شهادتك بطلانه
وصمتك مكشوف
والروح فى عرقها غرقانه
محتاجة تشوف
إيه باقى حسابها
والكل بيهرب ويسيبها
عريانه بتتمنى خلاصها
ومثبت فوق راسك شاهد
من تحته اربع جدران
الكل بيهرب ويزاحم
وبيطلب عفو الرحمن
وأنت يادوب فى همومك زاحف
والساكت عن حق شيطان
مش قادر من ذنبك تطلع
وما عاد هيفدك نكران
No comments:
Post a Comment